Παριανές υποκειμενικότητες

Γράφει ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ Με το πρόσχημα πως σαν φυτό και συ είχες δικαίωμα στο φως, στον ήλιο και στο νερό, άνοιξες τα παράθυρά σου και ζήτησες το μερδικό σου. Απλώθηκες στον κόσμο κι ο κόσμος σε φύσηξε σαν φύλλο αδύναμο, σε κύκλωσε μ' ανέμους και σ' έχασε. Όσα ζήτησες τα βρήκες περίσσια! Όμως το φως το πολύ τυφλώνει, ο περισσότερος ήλιος εξαντλεί τις ημέρες σου και το περίσσιο νερό σαπίζει τις ρίζες σου. Αυθαδίασες ζητώντας τη στοργή που ανήκε και σ' άλλους και τον πόνο της στέρησής τους τον έκανες κόσμημα στη ζωή σου. Το πολύ σε οδήγησε στο ελάχιστο.

Από την Ένωση Συλλόγων Γονέων Παρου Μετά από άμεση και συντονισμένη παρέμβαση της ΕΛΜΕ Πάρου - Αντιπάρου και της Ένωσης Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων Πάρου προς το Υπουργείο Παιδείας, επιλύθηκε οριστικά το πρόβλημα των τριών εργαζόμενων μαθητών της Β’ τάξης, στους οποίους το σύστημα e-Εγγραφές στερούσε τη δυνατότητα να δηλώσουν την ειδικότητα των Ηλεκτρολόγων που είχαν επιλέξει εξαρχής. Παράλληλα, μετά από συνάντηση της Ένωσης Γονέων με τον Διευθυντή του Εσπερινού ΕΠΑ.Λ. Πάρου, κοινό συμπέρασμα και στόχος όλων είναι να στηριχθεί έμπρακτα η λειτουργία του σχολείου, ώστε να προσελκύσει περισσότερους μαθητές, να καταστεί πληθυσμιακά βιώσιμο και να καταφέρει να αυξήσει τις προσφερόμενες ειδικότητες προς όφελος της τοπικής κοινωνίας. Το Διοικητικό Συμβούλιο Ένωση Συλλόγων Γονέων & Κηδεμόνων Πάρου

Γράφει ο Γιάννης Γεωργούσης Είναι σημαντικό να πούμε ότι ο καθείς και η καθεμία τοποθετούνται βάσει της κοινωνικής τάξης στην οποία ανήκουν ή σχετικά, γενικότερα, με τις κοινωνικές τους προσλαμβάνουσες. Τις τάξεις δεν τις βλέπουμε, αλλά υπάρχουν. Είναι μια κοινωνική κατασκευή από τη μία και μια υφέρπουσα και αφανής πραγματικότητα από την άλλη, πλην όμως με σοβαρές κοινωνικές συνέπειες. Το κίνημα πολιτών που ξεκίνησε στην Πάρο το καλοκαίρι του 2023 συνεχίζεται και σήμερα. Πλαισιώνεται πλέον από πολλούς συλλόγους, ομάδες και άτομα. Πρέπει να πούμε ότι το 2023 ήταν απολύτως ειρηνικό και έτσι πρέπει να παραμείνει και σήμερα. Είναι πολύ θλιβερό, απογοητευτικό, προκλητικό και αποκρουστικό αυτό που έγινε πρόσφατα στην Τρυπητή. Ποιοι πλαισίωσαν το κίνημα του 2023 και ποιοι το πλαισιώνουν και σήμερα; Όχι η πλειοψηφία των ντόπιων, όχι η τάξη των επιχειρηματιών. Κυρίως, ανήκουν σε αυτό Έλληνες από άλλα μέρη της Ελλάδας, μη επιχειρηματίες ντόπιοι, αλλοδαποί που ζουν στην Πάρο-πάντα με εξαιρέσεις ...

Γράφει η Νίνα Αγγελική Γεωργιάδου ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΟΛΤΟΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΧΥΛΟΣ... Είναι τα μοναδικά παραγόμενα σε αφθονία, στην κατά τα άλλα ελληνική μας έρημο. Σε μιαν εποχή πολιτικού ζόφου, κοινωνικής καθίζησης, γεωπολιτικής φρίκης και, κυρίως ζωντανής Γενοκτονίας, που απαιτούν στιβαρή ταξική συνείδηση και ιστορική ενάργεια, ευδοκιμούν η μικροπολιτική αφέλεια και η ιστορική άνοια. Η άτυπη προεκλογική περίοδος ανέδειξε την κυριαρχία του τίποτα, σε όλα τα επίπεδα. Η αναζήτηση επίδοξου σωτήρα και η (κ)οπαδοποίηση αποκαλύπτουν τη γύμνια μιας κοινωνίας, που σέρνεται στα τέσσερα και - αντί να συνειδητοποιήσει την αδιέξοδη εκλογική φενάκη και επιτέλους να σηκωθεί στα πόδια της και να διεκδικήσει μαχητικά - είναι πάλι έτοιμη να αναθέσει τη σωτηρία της, σε αλμπάνηδες, σε όρνια και σε κάθε λογής κάλπη-κη προσδοκία. Έτοιμη να διαψευστεί, όχι τέσσερα χρόνια, αλλά τέσσερεις μήνες μετά. Ακόμη και η προσέγγιση στο μεγάλο Παλαιστινιακό ζήτημα και τη ζωντανή Γενοκτονία γίνεται κυρίως με όρους συναισθηματικ...

Γράφει ο Giorgos Kyriazis Η Δικαστής ήταν όμορφη, με επαγγελματική αυστηρότητα στο πρόσωπό της. Άρχισε να διαβάζει την ετυμηγορία, «κατηγορούμενε καταδικάζεσαι σε ισόβια απιστία. Από τώρα και στο εξής και για όσο έχεις σώας τας φρένας δεν θα μπορείς να πιστέψεις σε τίποτα. Η μέχρι τώρα άρνησή σου να ενδώσεις σε οποιαδήποτε μορφή πίστης θα γίνει ολοκληρωτική και αμετάκλητη. Για να εκτελεστεί η απόφαση της δικαιοσύνης θα οριστεί επιτηρητής της έμπιστος άνθρωπος της δημοκρατίας μας». Έκανε μια μικρή παύση και με φωνή και ύφος λίγο γλυκερά, είπε: «Κατηγορούμενε δικαιούσαι μια τελευταία επιθυμία πριν σου επιβληθεί η ποινή». Ο κατηγορούμενος αποδέχθηκε την ετυμηγορία και απευθυνόμενος στην «έδρα» είπε: «Κυρία πρόεδρε θα ήθελα ένα γεύμα μπαρμπούνια τηγανητά, μια σαλάτα χωριάτικη με ξινομυζήθρα, μπόλικη κάπαρη, ελιές, ένα παξιμάδι κριθαριού και ένα ποτήρι δροσερό κρασί, μοσχάτο Αλεξανδρείας». Η πρόεδρος χτύπησε το σφυράκι και σήμανε τη λήξη αυτής της σημαντικής συνεδρίασης του δικαστηρίου. Ο φ...

Η πιο επικίνδυνη μορφή αδικίας δεν είναι η βία ή η παρανομία, αλλά η ψευδαίσθηση της δικαιοσύνης. Ο Πλάτων το είδε πριν από δυόμιση χιλιάδες χρόνια λέγοντας ότι «το έσχατο όριο της αδικίας είναι να φαίνεσαι δίκαιος χωρίς να είσαι» που περιγράφει φυσικά και τη δική μας εποχή. Στην Πολιτεία βάζει τον Γλαύκωνα να ορίσει την πιο ύπουλη μορφή αδικίας που είναι εκείνη που φορά το προσωπείο του δικαίου. Δεν είναι η απροκάλυπτη αδικία που διαλύει την κοινωνία, αλλά η αδικία που μεταμφιέζεται, που κρύβεται πίσω από νόμους, θεσμούς, ή δημόσιες δηλώσεις περί ηθικής. Η αδικία που έχει κατορθώσει να πείσει, πρώτα τον εαυτό της κι ύστερα τους άλλους, ότι είναι δίκαιη. Από την εποχή του Πλάτωνα ως σήμερα, αυτή η φράση επιστρέφει διαρκώς, στη φιλοσοφία, στην πολιτική, στην καθημερινή ζωή. Κάθε φορά που μια κοινωνία χάνει την ικανότητα να ξεχωρίζει το είναι από το φαίνεσθαι, αναπαράγει την ίδια πλατωνική τραγωδία … την αυταπάτη της δικαιοσύνης. Στις σύγχρονες δημοκρατίες, η προειδοποίηση του Πλάτωνα απ...

“Αυτόν; Άστον να λέει αυτόν”. Αν αυτή η φράση ακουστεί μέσα σε ένα καφενείο δε θα δώσει κανείς ιδιαίτερη σημασία. Στο πλαίσιο της συζήτησης σε έναν τέτοιο κοινωνικό χώρο, όπου πολλές φορές ακούγονται τεράστιες αλήθειες, λέγονται και πολύ χειρότερα. Όταν αυτή η φράση όμως ακουστεί μέσα σε ένα Δημοτικό Συμβούλιο, το οποίο έχει κληθεί από ανώτατο ελεγκτικό φορέα, να αποφασίσει για πολύ σοβαρή υπόθεση η οποία συνδέεται με οικονομικές συμφωνίες και παραχώρηση δημοτικής γης, αποκτά μια άλλη βαρύτητα. Ειδικότερα όταν αυτή ξεστομίζεται από το δικηγόρο ενός Δήμου και αφορά τον Διευθυντή μιας υπηρεσίας ο οποίος κλήθηκε από το Δήμαρχο να μελετήσει αυτά που είπε η ελεγκτική αρχή και να πει τη γνώμη του. Να σημειώσω εδώ, για να καταλαβαίνουν και οι αναγνώστες, ότι η μόνη αρχή που έχει δικαίωμα και υποχρέωση να αποφασίζει είναι το Δημοτικό Συμβούλιο και κάποια άλλα όργανα τα οποία κι αυτά λειτουργούν στο πλαίσιο των αποφάσεών του. Οι εισηγήσεις που γίνονται, λοιπόν, τόσο από μια διοικητική υπηρεσία ...

Γράφει ο Κώστας Αργουζής Φωτισμένοι άνθρωποι που νοιάζονταν γι' αυτόν τον τόπο και την ανάδειξή του υπήρχαν σε όλες τις εποχές. Μια ξεχωριστή φωνή ήταν αυτή του δημοτικού συμβούλου Ανδρέα Βαρούχα εν έτει 1900! Πρότεινε στο Δημοτικό Συμβούλιο να κατασκευαστεί αρχαιολογικό Μουσείο για να στεγάσει τις σημαντικές αρχαιότητες που έφερε στο φως η σκαπάνη του Αρχαιολογικού Γερμανικού Ινστιτούτου. Τα χρόνια πέρασαν και μέχρι τη δεκαετία του 1960, οι αρχαιότητες του νησιού μας φυλάσσονταν στα κελιά της Εκατονταπυλιανής. Ήταν τότε που οι προσπάθειες του αρχαιολόγου και προϊσταμένου της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας Κυκλάδων Νικολάου Ζαφειρόπουλου απέδωσαν και ολοκληρώθηκε η πρώτη αίθουσα του Αρχαιολογικού Μουσείου της Πάρου. Σήμερα ο χώρος αυτός δεν είναι αρκετός για να στεγάσει τις αρχαιότητες της Πάρου και η ανάγκη ενός νέου αρχαιολογικού μουσείου προβάλλει επιτακτική. Για να δημιουργηθεί η πρώτη αίθουσα χρειάστηκαν 60 χρόνια μετά την πρόταση του Δημοτικού Συμβούλου. Ας ελπίσουμε ότι η δημιουργί...

Γράφει ο Giorgos Kyriazis Στέγες, ταράτσες και γαλάζιος ουρανός. Ταράτσες με κεραίες και ηλιακούς για τις πολυκατοικίες στη μια πλευρά και κεραμοσκεπές για τους νεόπλουτους στις μονοκατοικίες από την άλλη. Στην πόλη υπάρχει κοινωνικό και αρχιτεκτονικό όριο. Μπαίνοντας σε ένα σπίτι όλα φαίνονται συγκεκριμένα αλλά και ρευστά, έξω ο χώρος απλώνεται μέχρι τα όρια της αντίληψής μας. Ένα γεγονός είναι αφορμή για εσωτερική τακτοποίηση. Ξεκινά μια προσπάθεια ενδοσκόπησης και επανάληψη των ευχάριστων. Η αποδοχή του αιφνίδιου δίνει χώρο στο ρεαλισμό. Κρίση και ελευθερία συντάσσουν τον απολογισμό. Το πισωγύρισμα λειτουργεί ως καύσιμο, μας ωθεί στο μέλλον. Η ζωή μας από ανάμνηση συστήνεται ξανά μέσα στην παλίρροια που πηγαινοφέρνει τις ιστορίες μας. Όλα είναι εκεί που τα ζήσαμε αλλά εμείς απουσιάζουμε. Η επιστροφή δεν είναι επιλογή είναι παιδί της φθοράς και της ύπαρξης. Αυτή η παραστρατημένη αίσθηση εσωτερικεύεται και συγυρίζει το παρελθόν. Εκεί κατοικεί το εγώ και η συνείδηση, το τώρα και το πρ...

Στο σημερινό μας άρθρο θα προσπαθήσουμε να βρούμε μια διέξοδο από τον φαύλο κύκλο της εξουσίας, της χειραγώγησης και της κοινωνικής παραίτησης που οδηγούνται οι πολίτες .. τεχνηέντως. Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία η δημοκρατία μοιάζει να διατηρεί τα εξωτερικά της χαρακτηριστικά, ενώ συχνά χάνει το ουσιαστικό της περιεχόμενο. Οι πολίτες ψηφίζουν, οι κυβερνήσεις εναλλάσσονται, τα μέσα ενημέρωσης εκπέμπουν αδιάκοπα πληροφορίες και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προσφέρουν την ψευδαίσθηση της ελεύθερης έκφρασης. Παρ' όλα αυτά, ένα ολοένα μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας αισθάνεται ότι δεν ελέγχει τίποτα από όσα καθορίζουν τη ζωή του. Το πρώτο ερώτημα αφορά τον ρόλο των μέσων ενημέρωσης. Ο Νόαμ Τσόμσκι υποστήριξε ότι στα σύγχρονα δημοκρατικά καθεστώτα η συναίνεση των πολιτών δεν επιβάλλεται με τη βία αλλά «κατασκευάζεται» μέσω μηχανισμών πληροφόρησης και επικοινωνίας. Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς πλήρως μαζί του, είναι δύσκολο να αγνοήσει το γεγονός ότι τα περισσότερα μεγάλα μέσ...